Waar bewaar je wachtwoorden voor je nabestaanden?
Wachtwoorden hoef je niet aan je naasten te geven om ze bereikbaar te maken: je legt ze vast op een plek waar zij pas bij kunnen wanneer de situatie zich voordoet die jij hebt bepaald.
Waarom dit ertoe doet
Bijna alles wat vroeger op papier binnenkwam, komt nu binnen achter een inlog: de bank, de verzekeraar, de energiemaatschappij, de belastingaangifte.
Zonder toegang tot de e-mail van de overledene is zelfs niet vast te stellen wélke abonnementen en verzekeringen er lopen. Nabestaanden moeten dan reconstrueren uit bankafschriften.
Waar mensen het bewaren, en wat dat oplevert
- In je hoofd
- Veilig zolang je er bent. Daarna is alles onbereikbaar, ook wat je graag had doorgegeven.
- Op een briefje in een la
- Vindbaar voor je naasten, maar ook voor iedereen die in huis komt. En vrijwel altijd verouderd, want een briefje wordt zelden bijgewerkt.
- In de browser of telefoon opgeslagen
- Handig in het dagelijks gebruik, maar het toestel zelf zit achter een code die niemand kent. De wachtwoorden zijn er wel en toch onbereikbaar.
- In een kluis met vastgelegde toegang
- Blijft afgeschermd zolang jij leeft en wordt bereikbaar voor wie jij hebt aangewezen op het moment dat jij hebt bepaald.
Hoe lang bewaren?
Doorlopend, en de waarde zit in het bijhouden. Loop het één keer per jaar na — verouderde wachtwoorden zijn net zo onbruikbaar als geen wachtwoorden.
Wat er misgaat als niemand het kan vinden
- De telefoon blijft vergrendeld en daarmee ook de tweestapsverificatie van de bank en de overheid.
- Abonnementen lopen door omdat niemand weet dat ze bestaan.
- Foto's van jaren staan in een account waar niemand meer in komt.
In Familiekluis
Je bewaart de codes versleuteld en bepaalt per persoon wat zichtbaar wordt en wanneer. Een partner kan bijvoorbeeld direct toegang hebben, terwijl een kind pas toegang krijgt bij een noodscenario.